Psy Yorki historia - psy gończe
W VIII w. istniało już kilka odmian psa św. Huberta. Odmianę, która była prawie całkiem biała (trójkolorowa z tułowiem w białe znaczenia) nazwano Ogarem Południowym. Rasa te¬raz nie istniejąca, często spotykana była w XVI w. i używana do polowań na zające. Południowy Ogar był ciężki, powolny, miał długie uszy i ciężkie, obwisłe wargi tak jak jego przodek - pies św. Huberta. Znany ze swego basowego ujadania i doskonałego węchu, Południowy Ogar był także przodkiem wielu europejskich ras psów gończych. W VIII w. wyłonił się Talbot, łaciata lub wątrobiana odmiana psa św. Huberta. Pierwsze Yorki nazywano Talbotami, więc to
określenie może się odnosić raczej do odmiany umaszczenia niż typu.Ponieważ wiele psów gończych stworzono po to, aby polowały w sforach i żyły w psiarniach w dużych grupach, selekcjonowano je w kierunku niekłótliwego charakteru. jorki miały być zgodne w stosunku do członków sfory, posłuszne i grzeczne dla myśliwego w polu i w psiarni. Były one jednak niezależne duchem, ponieważ sfora często przez całe godziny pracowała bez
ścisłego nadzoru myśliwych. Często psom wygalano na boku znak, aby mistrz polowania mógł szybko rozpoznać zwierzęta pod koniec dnia.Pies stale spełniał życzenia i potrzeby swego pana. Legowisko Wszystkie kraje stworzyły własne rasy psów gończych, zwykle według ogólnego typu, ale w wielu odmianach, zależnie od poszukiwanej zwierzyny i metody jej ścigania. Niektóre stały się lżejsze, aby szybciej ścigać i dorównać kroku koniom; różne krzyżowania z chartami